هفتمین کنگره علوم پرتونگاری ایران همراه با بیست و نهمین کنگره رادیولوژی ایران برگزار شد. همراهی ای که دیگر فقط روی پوستر کنگره ها دیده نمی شد و هفتمین کنگره با کنگره های قبلی همین تفاوت را داشت. نخستین و ویژه ترین تفاوت؛ برگزاری مشترک دو کنگره با هم و مجاز بودن پرتونگاران محترم به شرکت در کنگره رادیولوژی علاوه بر کنگره پرتونگاری بود.
این تفاوت مثبت و تعامل سازنده بین دو انجمن که البته با بوجود آمدن فضای همکاری و همیاری پس از روی کار آمدن انجمن پرتونگاری جدید در انتخابات سال 86 بوجود آمده است می تواند سرآغاز تحولات امیدوارکننده ای باشد.
اول آنکه اعضای هیئت مدیره انجمن توانسته اند چهره منفعلانه انجمن را در این دو سال تغییر دهند و جایگاه و جلوه بالاتری به پرتونگاران بخشند. رامین جابری رئیس هیئت مدیره انجمن پرتونگاری در این دو سال نشان داد که به ارتقا جایگاه انجمن متعهد است و با استفاده از اعتباری که به پشتوانه روابط خویش با مدیران انجمن رادیولوژی داشته است در جهت منافع انجمن پرتونگاری و بهتر بگوییم در جهت منافع بلند مدت همه پرتونگاران ایران استفاده کرده است. شاید دو سال پیش هنگامی که وی انجمن را تحویل گرفت با مشکلاتی همچون نداشتن دفتر، نداشتن یک سایت رسمی، نداشتن حساب بانکی، مدون نبودن امور اداری و ستادی و مالی و عدم وجود نشریه ای مناسب و ... امید ها را اساساً از سامان گرفتن این انجمن و یا لااقل تا پایان دوره چهار ساله وی کم سو می ساخت.
 اما ترکیب اعضای هیئت مدیره جدید با حضور وزنه های سنگینی همچون جابری و ملکوتی و چهره های جوانتر و نواندیش تر، شیب جاده را به نفع این ماشین قدیمی و مسکون مشکلات شده تغییر داد. امروز نه تنها دیگر نمی باید انجمن پرتونگاری را به ماشینی مسکون و پر مشکل تشبیه کرد (چراکه حقیقتاً نیز نیست) بلکه باید تدابیر اتخاذ شده در جهت نوسازی ساختار فرسوده و ناکارآمد آن را آفرین گفت. تشکیل انجمن های استانی بواقع خون تازه در پیکر انجن وارد می کند. سازمان دهی و ورود پیشکسوتان پرتونگاری بصورتی قانونمند همراه با نگاهی بومی و منطقی به استان های کشور برای بزرگ تر کردن سطح نفوذ و گستره انجمن و بازوان استانی آن بهرترتیب عملی در خور تحسین و انقلابی است.
ایجاد نشریه ای متفاوت (پرتونگار) با گذشته با مدیریتی جدید و نوگرا در آن که براستی جواد قاسمی بخوبی آن را در مسیر این تحول بکار بسته است از دیگر نقاط عطف اخیر انجمن است. نشریه پرتونگار متعلق به همه پرتونگاران ایران است و البته مدیران انجمن و این نشریه باید بدانند که ساز و کار روابط عمومی در کشور ما مریض و سنتی است لذا همواره باید کوشید تا نوع انتشار بولتن های اینچنینی بصورت تلفیقی باشد. لذا اینک که امکاناتی از قبیل سایت اینترنتی رسمی نیز به برکت تلاش مدیران انجمن میسر گردیده است از آن هم در راستای خبر رسانی قویتر، تصمیم سازی و تصمیم گیری های کلان انجمن و مشارکت عموم پرتونگاران کشور استفاده کنند. شاید انتشار نسخه الکترونیکی نشریه بصورت ماهیانه از طریق سایت و انتشار فصلنامه پرتونگار در کنار هم برای شروع پیشنهاد مورد توجهی باشد که البته باید دید مدیریت سایت نیز توان پشتیبانی تکنیکی و فنی آن را دارد یا خیر؟
مورد بعدی که می باید مورد توجه قرار گیرد مسئولیتی است که در این جاده تغییر برعهده تک تک پرتونگاران کشور است. حمایت از این انجمن و تلاش برای باز کردن راه جهت تداوم این تغییرات مثبت وظیفه همه ماست. همه پرتونگاران باید بدانند با حضور قوی و پر تعداد خویش در برنامه های انجمن های استانی آب به آسیاب خویش آورده اند و دیگر نباید تفکر گذشته که تغییری وجود نمی آید را دنبال کنند. باید بدانیم که انتخاب و اعتماد به اعضای هیئت مدیره کنونی و انتخابشان نخستین تغییر بوده است و تغییرات و حرکت های پسین هم در پی نخستین حرکت توسط خودشان ایجاد خواهد گردید.
تغییر و حرکتی که باز نیز باید ایجاد شود عضویت همه پرتوکاران در انجمن است. همه پرتونگاران می باید در انجمن عضو شوند و این فرهنگ ایجاد گردد که حق عضویت ما حمایت مالی ما از انجمن خود ماست. لذا رویکرد مدیران انجمن های استانی باید بگونه ای باشد تا با ایجاد سازوکارهای مناسب و هماهنگ با شورای مرکزی انجمن به تشویق مشارکت همه پرتوکاران در برنامه های کوتاه، میان و بلند مدت انجمن علوم پرتونگاری و عضویت پرتونگاران محترم باشد.
لذا بر انجمن علوم پرتونگاری و هیئت مدیره محترم نیز واجب است تا با ایجاد مجامع، نشست ها و همایش های مختلف ضمن تداوم حضور پر رنگتر در ذهن پرتونگاران برای آنان ذهنیت «تغییر؛ اول از خویش» را فرهنگ سازند و سپس با رویکرد های قانونی، جایگاه حقوقی «پرتوکار» را در سیستم بهداشت و درمان کشور ارتقا بخشند. نخستین پیشنهاد ما ایجاد برنامه های آموزش مداوم برای همه پرتوکاران کشور و تدوین راهکارهای اجرای آن بصورت هماهنگ با وزارت محترم بهداشت، درمان و آموزش پزشکی است.
تشکیل بانک اطلاعاتی پرتوکاران کشور امر دیگری است که تشکیل انجمن های استانی می توانند به عنوان کاتالیز کننده آن باشند تا مسئله تشکیل صنف واحد و قدرتمند و در سایه آن برنامه های جامع تری چون تشکیل «نظام پرتونگاری» تسهیل گردد. در این میان می طلبد تا انجمن نیز با سیاست باز فکری و نگاه روشن به مسائل روبروی خویش از گروه های بیرون سازمان خویش برای تحقق این مطلب استمداد جوید و صد البته کمک های بیرونی می باید خارج از سیاست کاری و سیاست بازی باشد (کما آنکه کمی قبل برخی با خط فکری نا مشخص اقدام به ایجاد سایتی با عنوان «نظام پرتونگاری ایران» نموده بودند و روندی جدای از منافع پرتوکاران کشور را دنبال می نمودند).
و اما موضوعی که می بایست توسط مدیریت محترم انجمن بدان توجه شود پرهیز از قضاوت های شخصی در راه بارورتر نمودن برنامه های انجمن است.دوری از هر برنامه و ایده ای به بهانه خوشایند نبودن صاحب ایده به مذاق برخی اعضا امری مخرب است؛ که البته از ایشان (مدیران ارشد انجمن) مبرهن و دور است (که متاسفانه نظرات شخصی وقضاوتهای فردی را با استفاده از ابزار های اطلاع رسانی انجمن نیز منتشر می کنند).مجمل سخن در این باب اینکه همه باید با یکدیگر راهی را که با لطف خدا بخوبی آغاز گردیده است با یاری دستان هم برای حصول نتایج مطبوع هموار سازیم و از یاد نبریم که:
دست خدا با جماعت است.
فراموش نکنیم که انجمن علوم پرتونگاری هنوز در میانه راه است و نباید خویش را از کمک ها و یاری های یاران خویش دور سازد.
همه انجمن را یاری کنیم ...